24-10-09

epilepsie 3

En dan gaan we weer het ging weer eens zo goed met jou

maar toch kwam er weer een aanval,zelfs mnet medicijnen waar ik zo op vertrouw.

Het ging weer eens 4 maanden aan een stuk goed

het vertrouwen was weer wat gegroeid maar helaas het gaat nog steeds niet zoals het moet.

Hij komt binnen en is goed aanspreekbaar en alert,

gaat liggen op de bank en is  weer helemaal weg.

Op dat moment breekt weer mijn hart,

je kind weer zo afwezig te zien weet je ik wordt dit zat.

Weer de medicatie verhogen en maar weer wachten op wat er komen gaat,

gaat dit gevoel ooit weer over zodat mijn hart niet telkens weer overslaat.

We gaan nu verder met zoeken na het hoe en wat,

want dit kan zo niet langer, maar er zal nog wel meer komen op ons pad,.

De aanvallen verschillen keer op keer,

en telkens doet dit als moeder gigantische zeer.

Je wilt helpen, je zoon je eigen vlees en bloed,

Ik hoop dat we er ooit komen want dit doet niemand goed.

Mijn grote vent mijn grote trots weet jij wat jij moet.

jij moet heerlijk kunnen leven, dan voelt het voor mij pas goed.

Maar ik ben er voor je keer op keer,

Maar ooit moet ik je loslaten en dit doet me nu al zeer.

Maar we gaan nog niet verder vooruit kijken lieve schat

eerst deze aanval maar weer te boven komen en dat zien we wel weer hoe en wat.

 

19:55 Gepost door miranda in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kind, ziek, epilepsie |  Facebook |

27-05-09

EPILEPSIE 2

Het ging allemaal zo goed met jou,

geen aanvallen meer door de medicijnen  waar ik  zo op vetrouw.

Gisteren nog bij de neurloog een gesprek gehad

we vertelde dat het super ging met onze schat.

Maar vanmorgen keek je afwezig en dromerig voor je uit

je reageerde nergens op en was het licht  weer bij je uit.

Ik heb je maar gauw op de bank gelegd

knipperende en draaiende ogen, spugen en je was helemaal weg.

Je wist niet meer wie ik was en waneer je was geboren,

pffff dat doet pijn om je kind zo te zien en niet te horen.

Niet meer uit je woorden komen, en je  maar zien denken bij alles wat ik je vraag,

op dat moment draait mijn hele maag.

Uiteindelijk na een hele tijd kom je weer helemaal bij

dan zucht ik weer eens diep, en ben dan weer dankbaar en heel blij.

De medicijnen nu maar verhoogd

hopend dat de epilepsie nu helemaal is verdoofd.

Nu moet ik je toch weer los laten gaan

maar ik hou je in de gaten schat, daar kun je altijd van opaan.

 

18:53 Gepost door miranda in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: kind, angst, epilesie |  Facebook |

11-05-09

MANON

Mijn meisje lief en klein

je wordt alweer zo groot 7 jaar mag je alweer zijn.

Ook jij heb al veel ellende in je leventje gekend

dit gun je niemand zelfs geen gemene nare vent.

Scheiding, verhuizen, mama's nieuwe vriend en nog veel meer

tja meid het leven geeft je niet altijd datgene wat je verdiend, en dat doet soms zeer.

Je slaat je er door heen zo goed en kwaad als het gaat

maar je weet ik sta altijd dag en nacht voor jou paraat.

Het zonnetje  gaat weer schijnen voor jou en mij

Wij met zijn allen worden weer gelukkig en blij.

Alleen dit wil ik nog even aan je kwijt

lieve Manon je bent mama's  allerliefste en mooiste meid.

 

manon

liefs van mama

xxx

 

 

 

 

 

 

07:45 Gepost door miranda in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kind, liefde, gevoelens |  Facebook |

10-05-09

EPILEPSIE

 

En dan ineens uit het niets veranderd je leven op stel en sprong

mijn zoon heeft aanvallen  en ze weten nog niet waarom.

Je kind zo te zien liggen, met draaiende ogen  is niet fijn

dit doet voor een ouder dan ook verschrikkelijk veel pijn.

Onderzoeken en wat al niet meer

die onzekerheid maakt me gek en doet verschrikkelijk zeer

Eindelijk het antwoord is daar........

epilepsie verdomme is dit echt waar???

Gedachten en beelden schieten door mijn hoofd

mijn leven staat even stil en ik ben verdoofd.

Wat nu, waarom hij.......

we hadden net ons leventje weer op de rij.

Aan de medicijnen dan maar dag in dag uit

en dan ........ hoera  het gaat goed de aanvallen blijven uit.

Alleen loslaten kan ik het niet

maar het moet, hij moet verder zonder twijfel, angst en verdriet.

Stef mijn zoon, mijn trots van 10 jaar oud

jou leven wordt met de dag verder opgebouwd.

Epilepsie of niet.......

jou en ons kapot laten maken door deze ziekte dat lukt zeker niet.

stef

 

liefs van mama

 

11:50 Gepost door miranda in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: kind, ziekte, epilepsie |  Facebook |